Προσδοκίες

Ώρες-ώρες μοιάζει τρομακτικό το να μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς ποιες είναι οι προσδοκίες σου από αυτήν τη ζωή, έτσι δεν είναι; Υπάρχει μια σταγόνα που κατεβαίνει εκεί, στη γωνιά του κούτελού σου όπου ενδεχομένως να πετάγεται ένα νεύρο… Βασικά δεν υπάρχει, αλλά δραματικοποιώ την κατάσταση για να δικαιολογήσω το γεγονός ότι γράφω σε ένα blog. Εν πάση περιπτώσει, αγχώνεσαι και προσπαθείς να στρουθοκαμηλίσεις, όπως τότε, πολύ παλιά με την παλάμη μπροστά στα μάτια και το άνοιγμα ανάμεσα στο τρίτο και το τέταρτο δάχτυλο. Φταίει άραγε το ότι πιστεύεις ότι θα απελπιστείς όταν συνειδητοποιήσεις ότι οι πιθανότητες να πραγματοποιηθούν τα όνειρά σου είναι μηδαμινές; Ή ακόμα χειρότερα ότι έχει περάσει τόσος πεταμένος χρόνος από τη ζωή σου ώστε η κάθε δυνατότητα να συμβούν έχει εξανεμιστεί; Μπας και, λέω εγώ τώρα, τρέμεις στο ενδεχόμενο ότι δεν έχεις στην πραγματικότητα κάποια αληθινή επιθυμία από τη ζωή –ή τέλος πάντων καμία που να μπορείς να εκφέρεις με λόγια; Η ευθύνη στην τελευταία περίπτωση είναι αποκλειστικά δική σου που αντί να κάνεις το μόνο πράγμα στη ζωή που θα μπορούσε να σου χρησιμεύσει κάπου –να τη φιλοσοφήσεις δηλαδή- καθόσουν και μελετούσες, πήγαινες για καφέδες, έπαιζες ηλεκτρονικά, έτρεχες πίσω από φουστάνια (ή άπλωνες τα φουστάνια σου)… Όπως και να ‘χει το πιάνετε το νόημα, αλλά και να μην, δεν πειράζει. Ειλικρινά. Το συγκεκριμένο κείμενο δεν αφορά τον κόσμο, αφορά εμένα. Προσαρμόζω δηλαδή το κείμενο στους (στον) αναγνώστες (αναγνώστη) του.

Οι προσδοκίες μου, λοιπόν, είναι πάμπολλες και κυμαίνονται από προσιτές και υλοποιήσιμες μέχρι εξωπραγματικές. Να, καταρχάς ένα από τα πράγματα που επιθυμώ με πάθος από τη ζωή μου είναι να μη γίνω ποτέ από εκείνους τους τύπους που έχουν κεντρική φωτογραφία στο facebook μάγουλο με μάγουλο με την καλή τους. Δεν είναι ότι δε μου αρέσει να είμαι μάγουλο με μάγουλο με κάποια… Ίσα-ίσα που είναι πανέμορφη αίσθηση καθότι τα γυναικεία μάγουλα είναι μαλακότατα, μυρίζεις το όμορφο άρωμα που έχουν (τα περισσότερα τουλάχιστον) και πρόκειται για μια στάση λανθάνοντος φιλιού• γυρνάς λίγο το κεφάλι και τα χείλη σας συναντούνται. Ούτε είμαι κατά αυτού που πρεσβεύει το να βάλεις profile pic (οκέη γι’ αυτό το έγραψα πριν «κεντρική φωτογραφία»… στα αγγλικά ακούγεται πολύ ανώριμο) με το αμόρε σου. Άσχετα αν δε με εκφράζει, δεν είναι κάτι που θεωρώ a priori απευκταίο. Απλά, δε θέλω να έχω κανένα από τα σιχαμένα κοινά στοιχεία όλων εκείνων που «τυχαίνει» και προβαίνουν σε αυτήν την πράξη. Προσοχή: δεν τους λέω σιχαμένους, με αρκετούς τέτοιους ανθρώπους κάνω και παρέα (βέβαια κάνω παρέα και με σιχαμένους, αλλά αυτό είναι δική μου λόξα), απλά τα κοινά τους στοιχεία, τα στοιχεία αυτά που τους οδήγησαν σε κάποια φάση τη ζωή τους να μπουν στη συγκεκριμένη διαδικασία είναι τρισάθλια και σε έναν ιδανικό κόσμο θα αποτελούσαν λόγο εξορίας σε κάποιο απόμακρο νησί του Ειρηνικού όπου θα απαγχονίζονταν και τα κουφάρια τους θα ρίχνονταν στη θάλασσα κατά το ζενίθ της εποχής αναπαραγωγής των καρχαριών, όταν και οι καρχαρίες είναι τόσο καβλωμένοι που πρώτα θα σκεφτούν να τα βιάσουν και μετά να τα φάνε… (fyi οι καρχαρίες δεν ρίχνουν με σπρέι το σπέρμα τους στα απλωμένα στο βυθό αβγά, όπως όλα τα ψάρια…)

Αυτό, λοιπόν, ήταν ένα παράδειγμα από τις εύκολες προσδοκίες μου και όπως δείχνουν τα πράγματα θα τα καταφέρω να μη μοστράρω ποτέ τη γλοιώδη φάτσα μου πλάι στην εκάστοτε αυτάρεσκη φάτσα της στο οποιοδήποτε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Οπότε, ορίστε ένας λόγος για να είμαι χαρούμενος από τη ζωή μου. Βέβαια, έχω και κάποια όνειρα που ξέρω ότι δε θα πραγματοποιηθούν ποτέ, ως οφείλει κάθε προσγειωμένος άνθρωπος (το γιατί το οξύμωρο αυτό είναι αληθές θα αναλυθεί σε άλλη κουβέντα).

Έχουμε και λέμεεεε… Θα ήθελα μια μέρα να μου ανοίξει την πόρτα ένας κοντός, χοντρός, κουστουμάτος ανθρωπάκος με μεγάλο πιάτο φαλάκρας, ηχηρή εισπνοή-εκπνοή και να μου πει: «πέθανε η τάδε χαμένη θεία σας που ήταν υιοθετημένη και δε γνωρίζατε καν για την ύπαρξή της και ζούσε σε μια έπαυλη στην Αμερική και δεν είχε κανένα άλλο κοντινό πρόσωπο και έκανε αμύθητη περιουσία κατά τη διάρκεια της ζωής της και όλα αυτά τα λεφτά που φτάνουν για να ζήσετε ζάπλουτος για δεκαπέντε ζωές είναι δικά σας». Καταλάβατε, θα χαιρόμουν τόσο που δε θα καθόμουν καν να ασχοληθώ πως δικηγόρος άνθρωπος (ή συμβολαιογράφος ή ό,τι σκατά θα ήταν) χρησιμοποιούσε το «και» σαν 10-χρονο. Βέβαια αμέσως μετά θα σκεφτόμουν ότι έχω αδερφή και ότι όλα θα πήγαιναν δια του δύο κάτι που για έναν ανεξήγητο λόγο ενδόμυχα θα με ξενέρωνε, παρ’ όλο που πάλι το υπόλοιπο της ζωής μου δε θα μου έφτανε για να χαλάσω τα μισά των χρημάτων της διαθήκης –είμαι άραγε τόσο μαλάκας; Θα μου πεις, είσαι… Η μεγάλη προσδοκία της ζωής σου είναι να έχεις αμύθητα λεφτά… Υλιστής, γουρούνι, εγωιστής, με όλες τις σάπιες «αξίες» που σου έχει επιβάλλει η άθλια κοινωνία που ζεις. Ναι, δεκτόν, αλλά εδώ ανοίγομαι, και να πω επίσης ότι είναι το όλο concept που με εξιτάρει. Το μαθαίνω, λοιπόν, μια μέρα ότι είμαι ζάπλουτος από το πουθενά, έτσι χωρίς να το αξίζω ούτε στο ελάχιστο, παίρνω αμέσως ένα αεροπλάνο, φτάνω στις Μπαχάμες και σε μια φάση με παίρνουν τηλέφωνο φίλοι και γνωστοί για καφέ… «Α σόρρυ φίλε, δεν μπορώ, είμαι Μπαχάμες». Εκεί ήθελα να καταλήξω… Να πω αυτήν τη φράση. Αυτός ήταν ο στόχος. Ναι, ναι ξέρω, ενώ θα μπορούσα να βοηθήσω τόσο κόσμο, να σώσω τόσες αθώες ψυχές, αποφάσισα να κάνω τη μεγάλη ζωή σε ξενοδοχειακά θέρετρα πίνοντας πολύχρωμα κοκτέιλ και πλαγιάζοντας με αμφιβόλου ηλικίας γυναίκες. Αν ΕΣΥ κέρδιζες αυτά τα λεφτά θα {κτλ κτλ} ω γλυκέ μου φιλάνθρωπε. Το λόγο που πρέπει να ψοφήσεις θα τον αναλύσω σε άλλο κείμενο.

Πίσω στο θέμα μας, μεταξύ των δύο αυτών ακραίων παραδειγμάτων υπάρχει ένα ευρύ φάσμα προσδοκιών. Κάπου χαράσσεις μια γραμμή και λες: από εδώ και πέρα είναι εφικτά και τα κυνηγάω, από εκεί και πέρα τα χρησιμοποιώ για να κάνω σενάρια το βράδυ πριν κοιμηθώ και να χαίρομαι μόνος μου. Κι εδώ έχουμε πάλι δύο ακραία παραδείγματα. Από τη μια μεριά έχουμε τους ανθρώπους ADIDAS (“Nothing Is Impossible”, αφίσα που όλως ειρωνικώς κοσμούσε και ο Κεντέρης, μάλιστα λίγο μετά τα επεισόδια με τις ντόπες κτλ κτλ), μια σιχαμερή νοοτροπία που για κάποιο λόγο πλασάρεται ως θεμιτή σύμφωνα με τα αμερικανικά ιδεώδη. Και από την άλλη μεριά έχουμε τους σάπιους ανθρώπους. Οι τελευταίοι δεν προσπαθούν για τίποτα και για κάποιο λόγο τους συμπαθώ. Μου δίνουν άλλοθι και μου δείχνουν το δρόμο. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μη υπαρκτή κατηγορία ανθρώπων;

Αυτή η ανεπαίσθητη στιγμή

Αυτή η ανεπαίσθητη στιγμή
που κοντοστέκεσαι μπροστά απ' το ΩΘΗΣΑΤΕ
και ξύνεις το πηγούνι ανθρωπόμορφα
αναρωτόμενος τι πρέπει να κάνεις
είναι που αποδεικνύει στα μάτια μου
πόσο άδικο έχεις σε οτιδήποτε έχεις πει
και οτιδήποτε έχεις κάνει.

Αυτή η αιωνιότητα
που ξαπλώνεις κατάχαμα
και αφήνεις τις επίμονες σταγόνες
να σχηματίσουν σταλαγμίτες στο πετσί σου
καθώς σφυρίζεις αδιάφορα
κοιτώντας το πουθενά
είναι που αποδεικνύει στα μάτια μου
πόσο άδικο έχεις σε οτιδήποτε έχεις πει
και οτιδήποτε έχεις κάνει.

Αυτή η ανεπαίσθητη στιγμή
που κοντοστέκεσαι μπροστά απ' το ΩΘΗΣΑΤΕ
τελικά σημαίνει ότι δε θα είσαι για πολύ εδώ
όπως και να 'χει...

It Is The Little Things In Life

It is the little things in life

That life couldn't care less about

Trying inserting any enormous, grandiose things up its twat

And you 'll be sued for rape.



I mean it's life we're talking about, it could get the best lawyers

And give them psychic mind controlling powers

Or even pay the jury

So you'd better lay low.

Η Δημοκρατία

Είναι διδακτικός ο περίπατος σε μια από τις γκρίζες περιοχές της Αθήνας, αυτές όπου η μάκα μοιάζει να έχει σκεπάσει κάθε σπιθαμή της, από τις σιχαμένες γωνιές που μυρίζουν κάτουρο μέχρι τα καχεκτικά φυτά που πασχίζουν να αναπνεύσουν καρφιτσωμένα σε λαϊκατζίδικη ζαρντινιέρα, άγουστα τοποθετημένη σ’ ένα περβάζι. Ώρες-ώρες κοιτάς ένα μισομαραμένο φίκο και ίσως αναρωτηθείς: Του αρέσει άραγε εκεί που το βάλαμε; Με τις ρίζες να αισθάνονται την υφή πλαστικού κακής ποιότητας, με τη σκιά που χρειάζεται να προσφέρεται από τεντόπανο, μονόχρωμο απ’ έξω και στενάχωρο εμπριμέ από μέσα, που έχει συλλέξει σκόνη 15 ετών, με τα κλαδιά του να ενοχλούνται από την ευτραφή ατσούμπαλη ιδιοκτήτρια κάθε φορά που πάει να το ποτίσει στη μικροσκοπική βεράντα της; Του αρέσει άραγε εκεί στριμωγμένο; Τι να την κάνει την άπλα, ένα φυτό είναι, τα φυτά δεν κουνιούνται. Κι αν ήθελε, όμως, απλά να έχει αυτήν τη δυνατότητα; Σε τι κόσμο θα φέρουμε τους φίκους μας;

Το λοιπόν, ένας περίπατος σε μία από αυτές τις γειτονιές δεν είναι από μόνος του διδακτικός. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον έχει κάνει –ενώ αν είσαι κάτοικος Αθήνας οι πιθανότητες λένε ότι (όπως κι εγώ) θα κατοικείς σε μία από αυτές. Απαραίτητες προϋποθέσεις για να γενεί χαρακιά είναι η τέλεση αυτού δίχως συγκεκριμένο προορισμό και –το σημαντικότερο- με ανοιχτό μυαλό για να αποδεχτείς με αγάπη και αίσθηση οικειότητας τη βρώμα και τη δυσωδία. Τη δική σου βρώμα και δυσωδία. Όταν κάτι είναι τόσο ανθρώπινο, τόσο ηλίθια και αφελώς ανθρώπινο, δεν μπορείς να το σιχαθείς. Μπορείς μόνο να σκύψεις και ν’ αδράξεις από την άκρη του πεζοδρομίου τις αναμνήσεις σου. Τότε ο περίπατος ίσως γίνει διδακτικός, τότε ίσως σε ζώσουν τα ερωτήματα και οι φοβίες του φίκου.

Καθώς προχωράς, εγκλωβισμένος ένθεν κακείθεν από άσχημες τσιμεντοφωλιές δεν μπορείς παρά να συλλογιστείς τις πιθανότητες. Τις πιθανότητες να υπάρχει η ομορφιά πίσω από ένα από τα φωτισμένα παραθυρόφυλλα. Να είναι η ηδονή, η εναγωνίως και ες αεί αναζητούμενη σαρκική πλήρωση, αυτή που φεγγοβολά από μικροσκοπικές οπές στα πατζούρια. Δεν μπορεί, κάποιες κουρτίνες θα κρύβουν κάτι από αυτά, δε γίνεται αλλιώς -σκέψη που σε καθησυχάζει. Συλλογίζεσαι, όμως, και τις πιθανότητες τα χαμόγελα που ακούς από περαστικούς να είναι τα πραγματικά χαμόγελα που έψαχνες. Δεν είναι. Όμως δεν είναι βιασμός της ψυχής σου αν το πιστέψεις. Μήτε φθόνο θα προκαλέσουν, μα μήτε και ελπίδα.

Όταν προχωράς στο δρόμο, δεν αισθάνεσαι καμία αγανάκτηση να πλανάται στον αέρα. Ούτε υποψία συλλογικής συνείδησης. Όταν κοιτάς τους τοίχους δε βλέπεις τίποτε άλλο παρά κονσερβοποιημένα motto, νοοτροπίας coca-cola, ψευδής αγανάκτησης εφήβου και με προοπτική ίδια με των ονείρων μας: ένα κουβά λευκή μπογιά. Αναρωτιέσαι αν σε αυτά κρύβεται η αλήθεια ή στα ακόμα περισσότερα γκράφιτι που δηλώνουν με στόμφο και περισσή αυταρέσκεια τρισμύριων εφοπλιστάδων ότι κάποιος άνθρωπος, σε κάποια στιγμή της ζωής του, για κάποιο λόγο (στη συντριπτική πλειοψηφία δεν υπάρχει ιστορία από πίσω, ορισμένες φορές δε, ούτε καν λόγος, τρομαχτικό!) επέλεξε ότι έχει το ψευδώνυμο bihad ή ogre ή rafsar. Και όλα αυτά πλάι σε οπαδικά ποδοσφαιρικά συνθήματα που για κάποιο λόγο προκαλούν περισσότερες ταχυκαρδίες σε μια μερίδα του πληθυσμού απ’ ό,τι δεκαπέντε απανωτοί οργασμοί. Καθώς κοιτάς τους τοίχους, καταλαβαίνεις ότι δεν έχουν τη δική τους ιστορία. Καταλαβαίνεις ότι απλά είναι. Απλά υπάρχουν. Και σε πηγαίνουν ένα βήμα πιο κοντά στην αλήθεια: ότι καθώς προχωράς δεν οσμίζεσαι προβληματισμένους ψηφοφόρους, ούτε άμεμπτους νοικοκυραίους. Τα μόνα που πλανώνται στον αέρα είναι τα συμπλέγματα. Και η μοναδική αποτύπωσή τους στον υλικό κόσμο: το αφελές θεατράκι.

Όταν προχωράς στο δρόμο δε βλέπεις ένα κράτος στο χείλος του γκρεμνού, βλέπεις μια κοινωνία που έχει θέσει τα δικά της πρότυπα περί δικαίου και χυδαιότητας όταν η ηθική ήταν tabula rasa. Μια κοινωνία που επιλέγει εκούσια να αλείφει το κορμί της με χυδαιότητα, από τον καιρό του προπατορικού αμαρτήματος θαρρείς. Από την αυγή του χρόνου αλείφεται με περισσότερη χυδαιότητα. Και περισσότερη χυδαιότητα. Και ακόμα περισσότερη χυδαιότητα. Μέχρι να έρθουν να τη γευτούν οι κάπροι. Και σου γεννάται η απορία ώρες-ώρες, γιατί στο διάβολο επιλέξαμε να ορίσουμε τα πράγματα έτσι; Ποιά τα γαμημένα πλεονεκτήματα του να κάνεις εσκεμμένα τον εαυτό σου υποκριτή, την ίδια στιγμή που θα μπορούσες να είχες κάνει το άσπρο μαύρο, το τέλος αρχή, το χάδι πέλεκυ, όταν είχες στο χέρι σου το χαρτί και το καλαμάρι; Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχει απώτερος στόχος που δε δύναμαι να τον αντιληφθώ. Όμως η απουσία απάντησης ξεθάβει ανείπωτο μίσος που ακτινοβολεί προς πάσα κατεύθυνση.

Το μίσος είναι, όμως, περαστικό. Αυτό που μένει είναι μια αίσθηση μοναξιάς. Στην αρχή πιθανώς να πιστέψεις ότι πρόκειται για την ατομική μοναξιά. Για την έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας. Λάθος! Στην πραγματικότητα πρόκειται για το εντελώς αντίθετο. Πρόκειται για την υποσυνείδητη αίσθηση ότι είσαι κάθε άνθρωπος που συνάντησες στο δρόμο. Αν βγεις για μια στιγμή από το σώμα σου και κοιτάξεις από απόσταση θα δεις ότι είμαστε όλοι τόσο ίδιοι όσο δύο μπουκάλια χλωρίνη στο σούπερ-μάρκετ. Και αν υπάρχει κάποιο νόημα ύπαρξης για τη ζωή σου, είναι το ίδιο ακριβώς με αυτό του συνανθρώπου σου. Μόνο τα κόμπλεξ διαφέρουν. Είμαστε ένα, όλη η ανθρωπότητα. Και το κακό είναι ότι έχουμε βρεθεί εν μέσω άπειρων επιλογών. Είμαστε ολομόναχοι σε μια τεράστια αλάνα και μπορούμε να πάμε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Και τραβάμε το δρόμο μας στην τύχη. Ίσως, τελικά, αν μπορούσαμε να περιορίσουμε το χώρο να ήταν καλύτερα τα πράγματα. Ίσως αν μέναμε κλεισμένοι σε ένα δυάρι, στο ισόγειο να εξαλείφονταν τα προβλήματα, να έφτιαχνε ο κατάπτυστος χαρακτήρας μας. Τι να τον κάνουμε, όμως, τον περιορισμό, άνθρωποι είμαστε, οι άνθρωποι κινούνται. Κι αν δε θέλουμε, όμως, να έχουμε αυτήν τη δυνατότητα; Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα συμπλέγματά μας;

Η Ζωή Μου Πάει Τόσο Καλά Που Έχω Να Κάνω Login Στο Facebook Δύο Μήνες...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αγαθό από τη ζωή. Είναι το πιο σημαντικό δώρο που έχουμε ως ύπαρξη.

Όλα αυτά μέχρι να ψοφήσουμε βέβαια...

Requiem

Εχμ, γενικά δεν υπάρχουν λόγια. Εκτός από αυτά που έχω από κάτω και είναι οι στίχοι του κομματιού.

Για τους νιωσιματίες, αποκλειστικά. Κυρίως για μένα όμως.




"mourning in the confines of your room by yourself.
reminded by the bulk of every memoir by yourself.
clearing out your strange spaces all by yourself.
remembering the way it always was by yourself.
if i could pull my thoughts together
i could then shake the thought you might be still breathing
others i haven't seen in months or years
are here under a dimming light of circumstance
do you feel it's true that you're always this doomed?
with this migraine, my gain will fade
you're against the grain in the pain of a world
you don't speak a sound or walk around in anymore
full of silent expectations no one could have known...
so how could i?
trying to find something
looking for a whole lot of nothing
and then you found me"

Πως;

Υπάρχει σωρεία θετικών συναισθημάτων, άξια να τα κυνηγήσει κανείς μέχρις εσχάτων.

~Μπορεί να αισθάνεσαι αγαπημένος. Την ανείπωτη γαλήνη που σου προσφέρει το γεγονός ότι η ύπαρξή σου κρίθηκε από ένα άλλο άτομο άξια αφοσίωσης που διαρκεί χρόνια, ή μια ζωή.

~Μπορεί να αισθάνεσαι δικαιωμένος. Τη δυναμική ικανοποίηση ότι αυτά τα οποία υποστήριζες και αυτά για τα οποία αγωνιζόσουν, όντως έχουν νόημα, επιβεβαιώνοντας έτσι την ύπαρξή σου.

~Μπορεί να αισθάνεσαι ικανός. Την αυτοπραγμάτωση που σου προσφέρει το συναίσθημα ότι έχεις τη δύναμη να πορευτείς με τα δικά σου εφόδια. Τίποτα δεν πρέπει να σε τρομάζει.

~Μπορεί να αισθάνεσαι σωστός άνθρωπος. Η ανιδιοτέλεια, ο αλτρουισμός, η προσφορά αγάπης σε γεμίζουν τόσο που δεν πρόκειται να αποζητήσεις τίποτα ως αντάλλαγμα.

~Μπορεί να αισθάνεσαι αποδεκτός. Μια γενική αποδοχή, μια συνεχής επιβράβευση της οντότητάς σου με φιλικά χαμόγελα και στήριξη στα δύσκολα, ένας συνεχής θαυμασμός προς το πρόσωπό σου.

Και όμως, πως εξηγείται ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευδαιμονία από το να αισθάνεσαι απλά τυχερός; Αυτή η μιαρή αίσθηση της άκοπης ευτυχίας που προέρχεται, υπό μια έννοια, μεταφυσικά από εσένα. Ίσως τη δικαιούσαι, ίσως όχι. Όμως είναι η μόνη που σε κάνει να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια. Πως;