Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

My Society, My Social Grace


You emit a distinctive sense of cleverness which is not arousing. Not arousing at all...



The facts of life you say? If you're clever, you'll go with the flow. If you're stupid you'll ignorantly be carried by it. Either way you'll end up in the sewer.
Now, if you're incredibly ethical and live strictly by your moral, humanitarian code... Jesus, I can't even finish this sentence without laughing my fingers off the keyboard.


...so here's a hipster-ly sexy woman to draw attention from the lameness.


I wonder if your eyelids taste better with tear-wet make up or if it is just me. Long live your fuzziness, society. And also, thanks for the little furry beings that sometimes fall from the leaves, I think...



Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Give Us The Rope


Αχ και να ήταν η ζωή μας τα συνεπαγόμενα που αφήνουμε να εννοηθούν...
Αχ και να είχε η φωνή μας το θράσος και τη δύναμη που έχει όταν γίνεται ένα με τις κραυγές του πλήθους...
Αχ και να γνωρίζαμε έστω και μία αλήθεια... Για το οτιδήποτε... Όχι για να κηρύξουμε ιερή σταυροφορία, μήτε για να την τρίψουμε στη μούρη κανενός. Ούτε καν για να καγχάσουμε, σκυμμένοι, με το χέρι να κρύβει το πρόσωπο, πλάτη με πλάτη με την ιδρωμένη άγνοια των ενάρετων και ρηξικέλευθων και άμεμπτων και "εγώ τουλάχιστον" ανθρώπων που μας περιτριγυρίζουν.

Αχ και να είχαμε ένα φτυάρι και το θάρρος να τους το τοποθετήσουμε με στόμφο στα χέρια και να τους δώσουμε το ελεύθερο...

Έρχονται δύσκολες εποχές. Ακριβώς τόσο δύσκολες όσο κάθε στιγμή κάθε εποχής που έχει περάσει. Ούτε σπιθαμη πιο πάνω. Ούτε σπιθαμή πιο κάτω. Έρχονται δύσκολοι άνθρωποι. Ακριβώς τόσο δύσκολοι όσο η προδιαγεγραμμένη ανοχή μας. Έρχονται αγάπες. Έρχονται ανασφάλειες. Έρχεται μια κλειστοφοβική αίσθηση κατρακύλας, κατάρρευσης, μόνιμης και σταθερής επιδείνωσης. Μια τέτοια αίσθηση που δε σου αφήνει άλλο περιθώριο παρά να αφεθείς στις εποχές, οι οποίες σαν εξαγριωμένο πλήθος, κραδαίνοντας πυρσούς σε έχει πάρει στα χέρια του, τρέχοντας, λάσπες να πετάγονται στο πρόσωπό σου, οι εκφράσεις τους να είναι απόκοσμες, μεσαιωνικές, ο ουρανός κατάμαυρος, ζοφερός, να υποδέχεται με βλοσυρότητα τα συνθήματα που αντηχούν απ' άκρη ως άκρη...

Give us a grave!
Give us a shovel!
Give us a marker!
Give us the rope!



Και εσύ -αν έχεις κάνει το απειροελάχιστο καλό στη ζωή σου, αυτό που χρειάζεται δηλαδή- γελάς, καθώς πλησιάζεις στο σκοινί... Δεν ξέρω αν είναι αρκετό, είναι όμως το καλύτερο που μπορείς να πάρεις...